قفسی ز سنگ برای دل بنا خواهم کرد !

غل و زنجیری ز سرب برای نفس خواهم ساخت !

دل را محبوس و نفس را در زنجیر اسیر خواهم کرد !

تن را به بیگاری و عقل را به سختی وا خواهم داشت !

شاید که یک دم جان سوخته ام آرام گیرد.

از تلاطم امواج پر خروش عشق ، کشتی زندگی مرا ساحل نتوان کرد ، و ز دریای طوفانی وداع جانسوز او رهایی نتوان بود زورق شکسته ی دلم را .

ای ناخدای دریای عشق !

نظری به کشتی شکستگان این دریا کن و به لنگر محبت مرا به سوی ایمن گاه آغوشت بکش و در کنار خود جای ده ، که دل رمیده ی مرا توان ترس و لرز زین طوفان نیست .

من آن مرغک پروبال شکسته ای هستم که بر روی صخره ای دریایی نشسته ام و از هجوم امواج تر شده ام .

با ناله های بی رمق تو را ، تو را ای نجات دهنده ی دل ، تو را صدا می زنم .

با آخرین نفس ها ، تو را می خوانم .

نامت را همراه آهنگ دلنواز موج های کوتاهی که به صخره های ساحلی می خورند صدا

 می زنم .

تو را با هو هو بادها ، تو را با سوسو ستارگان پر فروغ شب های تیر صدا می کنم .

نامت را در گلبرگ سپید شببوها به یاد شب های تنهایی دل می پیچم .

نگاهت را در آینه های پاکی منعکس می کنم ، نگاه پاکت را در هزاران هزار کتیبه به رسم یاد بود ، فرهاد وار خواهم کند .

تو را با همه صداقتت بر روی دل حک خواهم کرد .

از تو در خاطر خویش تندیس عشقی به رسم یاد بود بنا خواهم کرد و از خون دل مجروحم تندیست را رنگ خواهم زد.

بر گونه هایت رنگ سرخ شرم و بر مژگانت رنگ سیاه دوری .

ودر دلت جای پای عشق دیرینه را به یادگار می گذارم .

عزیزم :

رد پای عشق من در کوچه های خاکی عشقت تا ابد خواهد ماند تا اگر روزی رهگذری خواست بر برزن دلت عبور کند بداند ، که این مکان ، مکان سلطه ی دل طیبه است .

در دلت قلعه ای که خشت های آن زالماس محبت وگوهرمهر است خواهم ساخت که اگر ،

که اگر روزی ز دل بیرون کردی مرا ویرانه آن قلعه آثار عشق دیرین من باشد و زمانی که باستان شناسان خاطرات گذشته بر پهنه ی ذهنت به جستجو پرداختند ، آثار عشق مرا که حملات ناجوانمردانه دژخیمان تنهایی و بی کسی ویران کرده است بیابند و بر برگ برگ کتاب دوران به تماشا گذارند و بر سطر سطر آن کتاب این واژه ها را بنویسند که :

همیشه ترا دوست داشته ام و دارم اگر چه دست تقدیر حلقه پیوند ما را شکسته است .

پارمیدا . د